Wat is blijven hangen na deze avond met Martine Delfos?
”Dat ik mezelf nog meer kan openstellen voor de leerlingen. Nog beter kijken en luisteren. Niet meer kijken naar het gedrag, maar veel meer naar de boodschap en de behoefte erachter. Samen ontdekken wat zij nodig hebben.”

Met dank aan:

Annick Dezitter, vestigingsdirecteur van Da Vinci College in Leiden
Marlies Meijer, leerkracht op Praktijkschool De Einder in Den Haag.
Piet-Hein Schröder, teamleider van brugklas havo/vwo van Da Vinci College  in Leiden.
Machiel Karels, vader van drie pubers en werkzaam bij ParnasSys in Deventer.

De volgende en laatste onderwijsavond van het NIVOZ vindt plaats op 20 juni , met Beate Letschert als spreker. Zij vertelt vanuit het thema ‘Ermutigung, een pedagogisch principe.’ Er zijn nog wat plaatsen vrij.  De avond begint om 19.00 uur en een losse entree is 25 euro. U kunt zich aanmelden via het digitale inschrijfformulier (klik HIER). Voor groepen van acht is er bij een losse avond een groepskorting van 25%. Stuur in dat geval een e-mail naar info@nivoz.nl U bent welkom op landgoed De Horst, gebouw BlauwGedicht, t.o. P1 op landgoed De Horst. Voor meer inhoudelijke informatie klik HIER

Lees meer in dit artikel Samen werken aan leren lezen

Het gaat hier om een kleinschalige proef, op één school en met maar negen leerlingen. Of de uitkomsten op andere scholen met andere leerlingen ook zo positief zijn, moet uit vervolgonderzoek nog blijken. Tevens doemen er nieuwe vragen op die we graag beantwoord zouden willen zien. Kunnen ouders ook worden ingezet op andere domeinen, bijvoorbeeld bij het leren spellen of het leren rekenen? En waarom zouden we ons beperken tot ouders van leerlingen die achterop zijn geraakt? Wellicht is een bredere groep ouders bereid en in staat hun kind te ondersteunen.

Maandagochtend, half negen.
De leerlingen van een basisschool in Amsterdam Zuidoost komen de school binnen. Buiten is het spekglad en meer dan één van hen komt hinkend binnen. Gevallen. Anderen rennen de grote trap midden in de school op om naar hun klas te gaan. Ik zie kinderen, ouders en leerkrachten. Twee juffen staan bovenaan de trap en kijken letterlijk op de kinderen neer. Sommigen worden van bovenaf gecorrigeerd: “Wij lopen hier! Niet rennen!”

Eén juf valt me op. Ze staat als enige onderaan de trap met een kop thee in haar hand. Met haar ander hand schudt ze die van de grote jongens en meiden die de school binnenkomen. Ze lachen naar haar, ik zie dat ze een praatje met ze maakt. Sommige kinderen pakt ze even vast, het zal geen toeval zijn dat dat de kinderen zijn die onrustig de school binnen komen. Maar ik hoor haar niet, ze verheft haar stem niet, ze kijkt niet boos, glimlacht juist. De kinderen kalmeren en met haar klas loopt ze de trap op en ze verdwijnen in hun lokaal.

Om twaalf uur zie ik haar opnieuw. Dit keer begeleidt ze haar leerlingen weer, nu de school uit. Bij een jongen zo groot als zij, trekt ze snel zijn kraag van zijn jas omhoog tegen de kou, een ander spreekt ze nog even toe. Een grapje, een lach, even zwaaien.

Dit is juf Wendy, een pittige meid van een jaar of dertig. Ze is de juffrouw van groep 8. Aan het eind van de middag filmen en interviewen we haar. Ze heeft Sharon meegenomen, een meisje uit haar klas. Als we Wendy vragen hoe ze omgaat met conflicten in haar groep, antwoordt ze: “Ik praat veel met kinderen. Ze zijn niet allemaal even makkelijk, sommigen van hen hebben serieuze gedragsproblemen. Ik wil ze koste wat kost het gevoel geven dat ze er mogen zijn, helemaal, met alles wat ze meebrengen, ook al is dat lastig voor míj. Dat is ooit moeilijk, soms kwetst het me als kinderen over me oordelen en zeggen dat ik altijd dezelfde moet hebben. Dat raakt me dan echt, omdat het niet zo is. Daar moet ik mee om leren gaan, ze zeggen het omdat ze boos zijn op de situatie.”

Wendy heeft een groep van 29 kinderen, die vorig jaar nog verdeeld zaten over twee groepen. Binnen een half jaar heeft ze er één groep van weten te maken, tenminste, dat zeggen de kinderen zelf. Sharon (12): “We zijn als broers en zussen. We gaan liefdevol met elkaar om, maar we hebben ook ooit ruzie. Dat hoort erbij en kunnen we oplossen.” Voor Wendy is het duidelijk wanneer ze succes heeft. “Als ik kinderen heb geleerd met elkaar te kunnen praten, dat is mijn succes.” Om dat te kunnen bereiken, moet ze met opgeladen batterij in de klas zijn. Dus veel slapen, ontspannen en na school niets: geen huiswerk nakijken, geen e-mail, niets. “Ik moet fit zijn in de klas, dat is echt belangrijk, anders houd ik het niet vol.”

Waar Sharon eerder sprak over haar klasgenoten als broers en zussen, heeft ze het over haar juffrouw als een moeder. “Ze maakt grapjes, lacht met ons, helpt en legt goed uit, wil ons begrijpen en ze voelt hoe ík me voel. Als ik ruzie heb met mijn moeder, dan praat juf Wendy met haar zodat mijn moeder mij ook begrijpt en we het op kunnen lossen. Ze zorgt voor ons zoals onze moeders voor ons zorgen. Hoe ik dat weet? Dat voel ik gewoon.”

Wendy’s overtuiging om juf te worden is op z’n minst opmerkelijk te noemen. “Ik heb eigenlijk niks met kinderen. Ik heb er zelf geen en als er zo’n kleintje aan je been komt hangen, kan ik daar niet zo veel mee. Ik heb nooit geroepen dat ik altijd al juf heb willen worden. De leerlingen van mijn klas, het zijn niet echt kinderen. Ze lijken op hoe ik ben. Of misschien ben ik dan gewoon nog steeds een kind, ik weet het niet. In ieder geval begrijp ik ze. Ik snap wat ze bedoelen.”

Goede leerkrachten herken je niet aan hun leeftijd, niet aan hun uiterlijk, niet aan hun opleiding. Je herkent hen aan hun zíjn. Ze zijn tot in hun kern verbonden met hun klas, handelen uit liefde en zorgzaamheid, hebben altijd het beste met hun leerlingen voor en (her)kennen nog steeds het kind in zichzelf.

Ellen Emonds

Op 12 juni zullen we onze verhalen delen en verzamelen om verder te kunnen vertellen. Rijnlandse leermeesters ontmoeten elkaar. Samen schrijven we het Grote Narratieve Rijnlands Onderwijs Handboek. Vol waarachtige Verhalen die inspireren tot Meer Doen. Utopie wordt RealiTijd. We leggen onze geschiedenis vast en schrijven daarmee toekomst.

Kom op, vooral ook op persoonlijke titel. Rijnlands Onderwijs gaat over de Mensch. Over jou, jou en jou dus. Als je bij een van de eerdere congressen was krijg je een persoonlijke uitnodiging. En vanzelfsprekend kunnen ook Rijnlanders die er toen nog niet waren zich melden, neem je mensen mee! Die eerste volger is namelijk de belangrijkste: die maakt van jou geen Don Quichotte. Gewoon even aangeven wie niet wil ontbreken in het ‘’Nu Doorpakken Verhalenboek’’, het boek met doen-stellingen.

We maken ruimte voor 55 kritische succes auteurs. Ben jij er een van? Wat gaan we doen? Aan de hand van verhalen samen een pad effenen waarin we anderen mee kunnen nemen! Verhalenvertellers nemen ons mee en we vullen Het Boek langs een verleidelijke leidraad:

(1) Niets faalt beter dan een succesvolle strategie uit het verleden. Onderwijsbeleid en bestuur. Over logicadwalingen en perverse effecten. Want het gebeurt nog steeds. En je ziet het pas als je het door hebt.
(2) Op een dag weet je het. Je bent Rijnlands. Persoonlijke verhalen over persoonlijke omslagpunten
(3) Rijnlandse Onderwijs Retoriek. Bullshit Bingo Onderwijs Jargon. Wie het weet mag het NIET meer zeggen. Rijnlanders praten anders. Echt.
(4) De toekomst is al lang begonnen. Onze Rijnlandse scholen en hoe het daar werkt. Het onderwijs kan zo mooi zijn. En je kunt het gewoon elke dag zelf organiseren. Kijk maar
(5) This is the And. Onderwijs Verbindt Zich op 21-12-2012

Voor meer informatie klik hier.

Sociale media bestaan niet.
Ja, u heeft me wel verstaan. Sociale media bestaan niet. Ik licht deze uitspraak graag toe, maar dan moet u even met me meereizen naar de jaren ‘50 van de vorige eeuw. Toen werd in Nederland het fenomeen ‘televisie’ geïntroduceerd. Uw (groot)ouders zaten, samen met alle kinderen uit de straat, knus samengepakt voor een klein, bol schermpje dat de wereld in grijstinten de huiskamer in straalde. Hoewel, “de wereld”? De eerste televisie-uitzendingen (De Bonte Dinsdagavondtrein, Negen Heit de Klok) waren niets anders dan de beelden van een camera, die in een radiostudio of theaterzaal waren geplaatst. We snapten nog niet zo goed wat televisie écht kon, dus kopieerden we de media die wel al wel begrepen.

En dat kopieergedrag vertonen onze media al zolang wij zelf bestaan: het boek was bedoeld om gesproken teksten makkelijker te onthouden, de eerste auto’s werden verkocht als “paardloze koetsen” en ook internet werd in zijn eerste jaren gezien als, onder andere, een digitale stad, een digitale snelweg, een digitaal klaslokaal.

Er is niets mis met kopieergedrag, maar uiteindelijk zal een medium een eigen, authentieke vorm moeten ontwikkelen. Dat doet het onder druk van super-enthousiastelingen aan de ene kant, en criticasters aan de andere kant.  Lees hier verder in het volledige artikel.

En dat kopieergedrag vertonen onze media al zolang wij zelf bestaan: het boek was bedoeld om gesproken teksten makkelijker te onthouden, de eerste auto’s werden verkocht als “paardloze koetsen” en ook internet werd in zijn eerste jaren gezien als, onder andere, een digitale stad, een digitale snelweg, een digitaal klaslokaal.

Er is niets mis met kopieergedrag, maar uiteindelijk zal een medium een eigen, authentieke vorm moeten ontwikkelen. Dat doet het onder druk van super-enthousiastelingen aan de ene kant, en criticasters aan de andere kant.

Patrick Klerks is online slimmerik bij Tam Tam. Hij adviseert klanten in de non-profit sector (o.a. Het Nederlandse Rode Kruis, Unicef, Greenpeace, Landschapsbeheer, Cordaid) en andere sectoren (Kamer van Koophandel, De Stiho Groep, MBO-raad, TedX) over hun online strategieën, concepten en positionering. Daarnaast is hij, geheel op eigen risico, te volgen op Twitter.

In Amsterdam zag ze hoe een rapper en een muziekleraar samen demotivatie en onveiligheid op school tegengaan. Met dans, met woordeloze ritmeoefeningen én met dagboekverhalen à la ‘Children Full of Life’, de documentaire waarmee Kanamori en vooral de kinderen het hart van veel onderwijs- en opvoedkundigen heeft geraakt. “Ge-wel-dig”, vond Ingrid, “als dit representatief is voor wat er in september staat te gebeuren, dan wachten ons een fantastische week.’’

Op het eerste oog lijkt het niet direct de meest voor de hand liggende combinatie: een rapper die samenwerkt met een muziekleraar met een conservatoriumachtergrond. Maar dat ben je meteen weer vergeten als je Peter van der Bosch en Johan ’t Hart aan het werk ziet. De eerste veroverde de internationale hitlijsten eind jaren tachtig, begin jaren negentig als Tony Scott “The Chief”; de tweede was ooit zijn muziekleraar. Na jaren vonden ze elkaar weer in de Amsterdamse onderwijswereld en begonnen ze de stichting Rapucation – een samensmelting van ‘rap’ en ‘education’.

’t Hart en Van der Bosch constateerden al een tijd een verruwing van het taalgebruik op school en zagen de invloed daarvan op sfeer en prestaties. In hun methode stellen ze niet alleen strakke kaders over de omgang met elkaar, maar wordt er vooral ook geïnvesteerd in de relatie, tussen leerlingen onderling en tussen leerlingen en leraren – wat uitstekend blijkt te werken van vmbo tot gymnasium.

Een van de manieren om snel dicht tot elkaar te komen, is om dagboekaantekeningen te maken en elkaar je persoonlijke verhaal te vertellen. “En ja, dat schrijven in een dagboek is rechtstreeks geïnspireerd op de dagelijkse notebookverhalen, die Kanamori zijn kinderen laat optekenen. Net als in Kanamori’s klas, ontkomen ook bij Rapucation de leraren er niet aan zichzelf en hun persoonlijke verhalen te laten zien.”

Rapucation komt acht weken je school binnen en werkt multidisciplinair toe naar een eindvoorstelling: de leraren van onder andere de vakken muziek, Nederlands, Engels en levensbeschouwing zijn rechtstreeks betrokken. “Maar Johan vertelde ook over een school waar de wiskundeleraar meedeed. Wiskunde mag dan wat lastiger te rijmen zijn met dans en songteksten, maar de leraar gaf zich volledig bloot in een verhaal over zichzelf. Tegen zo iemand kijk je nooit meer hetzelfde aan, hoeveel formules hij ook op het bord zal zetten.’’

‘’Wat me raakte was het constante contrast tussen stilte en geluid. Peter van der Bosch experimenteert met ritmeoefeningen die de groep zonder gesproken instructie aanleert. Bijna zonder woorden veranderen vervolgens de rollen en neemt de leerling de rol van dirigent over. Subtiel is ook hoe in de eindvoorstelling kinderen zwijgend op het podium gaan staan, terwijl gelijktijdig hun verhalen, door henzelf ingesproken, te horen zijn. Het relaas van een jongen die dacht een leuke dag te gaan hebben, omdat het zijn verjaardag was, maar in plaats daarvan geconfronteerd werd met het overlijden van zijn vader – kippenvel.’’

De komst van Kanamori gaat onvermijdelijk over communicatie, over wat we van elkaar snappen over taalbarrières heen. En Rapucation laat zien dat we daarvoor niet altijd aanspraak zullen hoeven te maken op onze verbale capaciteiten.

De stichting Rapucation is maar één van de 16 partners van hetkind, bij wie Kanamori uitgenodigd is en waarmee een programma wordt gemaakt. ‘’Na mijn bezoek aan Rapucation dacht ik: nu wil ik bij iedere partner langs. Gisteravond zijn we bij elkaar gekomen voor de kick-off. We gaan met elkaar op reis, met iedereen die geraakt is door de essentie van het werk van Kanamori. We maken een speciale krant. We willen verbinden op de overeenkomsten, elkaar inspireren op de verschillen. De week is deel van een veel grotere beweging. En die is onomkeerbaar.”

Ingrid Helsloot is van het organisatiecomité ‘Kanamori-week: full of life’ en bestuurder stichting Checkitin!

Hieronder een overzicht van de week van Mr. Kanamori.
Voor meer informatie over partners, de data, het programma per dagdeel en de wijze van aanmeldingen volgen in de loop van deze en volgende week.

Kanamori-Tour: kick-off in Driebergen

Zoals sociaal-psychologen vaak beschrijven doen mensen extreme dingen om voor normaal aangezien te worden. Als we ons anders gedragen dan de norm kunnen we door anderen afgewezen worden en dat is voor ons als sociale wezens heel pijnlijk. Als iedereen in een cultuur de voeten van meisjes inbindt en ze hiermee kreupel maakt zullen zelfs ouders die hier op tegen zijn dit doen om van hun dochters geen buitenbeentjes te maken. Als alle kinderen in de buurt naar een traditionele school gaan, kan een kind vreemd gevonden worden als het iets heel anders doet en ouders kunnen niet alleen als raar, maar zelfs als nalatig bestempeld worden.

Een typisch voorbeeld voor de mate waarmee we een kind identificeren met zijn school is een willekeurig gesprek tussen volwassenen en een kind, of een poging daartoe: “In welke klas zit je? ” “Wat is je favoriete vak?” “Is je leraar aardig?” “Vind je het fijn dat je weer naar school mag?” We moeten geheel nieuwe manieren vinden om met kinderen te praten die niet naar een dergelijke school gaan.

Nieuwe scholen die gebaseerd zijn op hele andere beginselen dan die van reguliere scholen trekken relatief weinig leerlingen, zelfs onder degenen die in de principes geloven, vanwege de angst om iets te doen wat als abnormaal gezien kan worden. Kinderen die een beslissing nemen om naar dergelijke school te gaan moeten ondersteuning krijgen om die vrees te kunnen weerstaan. En hun ouders hebben die steun zelfs nog harder nodig.

Self-Fulfilling Prophecy

Het reguliere onderwijs leert manieren van denken en handelen aan die zijn eigen aannames bevestigen en omzetten in ‘Self-Fulfilling Prophecies’ (zelfvervullende voorspellingen). De aannames lijken waar te zijn, omdat ze getoetst worden binnen het kader van regulier onderwijs en door criteria die zijn vastgesteld door dit onderwijs.

Hier is een voorbeeld van een dergelijke aanname: Scholen moeten kinderen motiveren om te leren. Ik heb talloze malen ondervonden dat ouders vinden dat niet-reguliere scholen goed zijn voor ‘gemotiveerde kinderen’, maar niet voor hun kinderen. Omdat hun kinderen ‘niet gemotiveerd’ zijn. Zelfs kinderen denken dit. Ze zeggen dingen als: “Ik heb leraren nodig die me een schop onder mijn kont geven anders doe ik de hele dag niets”.

Waarom hebben mensen in onze cultuur het idee dat  kinderen van de schoolleeftijd niets zullen leren wanneer ze aan hun lot worden overgelaten? Bijna niemand denkt dat van kinderen die jonger zijn dan de schoolleeftijd of van kinderen tijdens onze lange ontstaansgeschiedenis als jagers-verzamelaars.

Een van de redenen voor dit idee, dat kinderen van schoolgaande leeftijd niet gemotiveerd zijn om te leren, is afkomstig uit onze culturele aanvaarding van de definitie van leren binnen het schoolsysteem. Als het leren wordt gedefinieerd als het doen van opdrachten voor school of werk wat daarop lijkt, dan is het zeker waar dat kinderen die “ontschoold” worden of kinderen op Sudbury scholen weinig tijd besteden aan “leren”. In plaats daarvan besteden ze hun tijd aan spelen en verkennen, op onvoorspelbare manieren, en ze leren de culturele kennis en vaardigheden als een neveneffect.

Een andere reden voor deze visie is dat kinderen die hun dag op een reguliere school doorbrengen met het doen van testen en werk dat ze niet graag willen doen, zich aan het einde van de dag, in hun vrije tijd, ontspannen, stoom afblazen of afreageren, zoals hun ouders doen na een stressvolle dag op het werk. Dit verstoort de mogelijkheid om zich volledig in te zetten in het soort spel, onderzoek en gesprek dat we als meest educatief kunnen bestempelen.

Een ander voorbeeld van een ‘Self-Fulfilling Prophecy’ is deze: Goede prestaties op school voorspellen toekomstig succes. Wij hebben deze voorspelling uit laten komen door een wereld voor kinderen in te richten waarin “succes” als goede prestaties op school gedefinieerd wordt. De taak van kinderen is om goede cijfers op school te halen, en er zijn tal van beloningen om ze hiertoe aan te zetten. Lees verder 

Dit artikel is een vertaling van ‘Why Schools Are What They Are II: Forces Against Fundamental Change’. Dit artikel verscheen eerder als blog van Peter Gray op de website van Psychology Today. Peter Gray is professor aan de Universiteit van Boston, en een specialist op het gebied van evolutionaire- en ontwikkelingspsychologie. Hij schreef onder andere een leerboek getiteld Psychology, thans in zijn 6de druk. Vertaling is van Waarom Onderwijs? / De Kampanje

In Nederland en Duitsland is er verplicht onderwijs, in landen als Oostenrijk en Frankrijk niet. Het project van ‘Ela’ Gumpoltsberger is niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen, om vrijwillig te leren, samen, in vreugde en vrijheid. Een reportage.

Het weer kun je redelijk voorspellen, je kunt verklaren waarom er hoge en lagedrukgebieden zijn, waardoor een klimaat verandert, wat de effecten zijn van de ligging, van zee, bergen en kale vlaktes. De gemiddelde mens verdiept zich daar niet zo in, neemt het weer hoe het komt, kijkt op buienradar.nl, klaagt of is tevreden en past zich erop aan. Boeren kijken wel beter, omdat zij weten dat hun gewassen aanpassingen nodig hebben bijvoorbeeld bij te lange droogte of langdurige regenval. Maar ook zij weten dat het weer niet veranderbaar is, dat het komt zoals het komt. En dat je daar je werk op af kunt stemmen, niet de groei van je gewassen.

En dan school. Iedereen die met kinderen en mensen werkt, herkent dat er een bepaald klimaat en een bepaalde sfeer heerst.  Daar hoef je geen ras-observator voor te zijn.  Dat voel je direct. Je herkent dat er seizoenen zijn, dat het soms zonovergoten genieten is, dat regenbuien komen, maar ook weer over gaan, dat na een broeierige periode een onweersbui als zeer verfrissend ervaren kan worden.  Dat dat de dynamiek van samenleven is.

Hoe ga je daarmee om? Ga je onderzoeken waarom het zo is? Of ga je mee in de omstandigheden? Bij ijzige kou is het heerlijk bij elkaar te kruipen, dikke dekens en een warm vuur. Als de zon schijnt, kun je erop uit, lijkt de wereld opener.  Hoe doe jij dat? Hoe reageer jij op het klimaat in je klas of team? Aanvaard je wat is? Pas je je aan, aan de omstandigheden?

Het is mooi dat er instanties zijn als buienradar en het KNMI, zodat je kunt kijken of dat wat je van plan was in het water valt, of dat je wellicht met regenjassen en paraplu’s door de plassen kunt dansen. Het is mooi dat er deskundigen zijn die jou oorzaak en gevolg kunnen uitleggen, waarom de sfeer zouden kunnen zijn zoals hij is. Maar wat heb jij werkelijk nodig op een school, in je team of je klas?

Ik laat me graag inspireren door de boeren:  Weten dat het gaat zoals het gaat. Weten dat je in een bepaald gebied woont, wat invloed heeft op wat is. Beseffen dat jouw cirkel van invloed ligt in het goed observeren, met al je zintuigen.  Ruiken, voelen, zien wat het weer doet. Daarvoor gevoelig worden.  En dan je daarop aanpassen, qua kleding, qua werk en ook bij tijd en wijle weten dat je niet anders kunt dan rusten bij de haard en wachten tot er andere tijden aanbreken.

Je kunt nadenken over jezelf: Ben ik optimaal in alle seizoenen? Wat heb ik nodig om me goed te voelen? Geniet je van alle seizoenen of kies je liever voor overwinteren op een andere plek? Moet voor jou de verwarming hoger in de winter?  Da’s goed om te weten, het weer verandert er niet door, wij wel…

Wilma van Esch schrijft kleine verhalen waarmee zij het bijzondere van kinderen en onderwijs zichtbaar maakt!
u ook verkrijgbaar in boekvorm ‘Een banaan in een bruine hoek’ 25 columns in een fullcolour boekje, verkrijgbaar bij www.omjs.nl Contact: w.vanesch@fontys.nl

Het begon voor Marieke met haar docent Theo Wismans. Theo is docent Gelukskunde en TEDxYouth fan van het 1e uur: hij gebruikt onder andere de TEDxYouth schoolkit in zijn lessen Gelukskunde. Theo zag de link tussen de acties van Marieke en TEDxYouth en tipte haar als spreekster. TEDxYouth gaat immers over het realiseren van je droom en Marieke geeft daar prachtige voorbeelden van. Een TED-talk geven is iets bijzonders en Marieke was zich dat ook zeer bewust. Voorafgaand aan TEDxYouth 2011 was ze al helemaal ‘fired-up’ om deze kans voor 100% te benutten.

Twee weken voor het TEDxYouth event organiseerden we de sprekersworkshop. Dankzij het genereuze aanbod van Hotel Blooming (volledig verzorgd weekend voor alle TEDxYouth sprekers) en trainer Piet Hurkmans van The Needs werden de sprekers twee dagen lang ondergedompeld in een bijzondere TEDx ervaring. De sprekers werden door trainer Piet meegenomen op reis naar… zichzelf. Op reis naar hun TEDtalk. Op reis naar hun eigen pure verhaal dat de basis zou vormen van hun TEDtalk. Denkbeeldhouwer Guido Crolla maakte daar onder andere deze impressie van een stralende Marieke waarin ze uitlegt wat haar passie nou precies is. Marieke had na afloop haar eigen manier om over de workshop te vertellen en trainer Piet te bedanken.

Toen werd het 20 november en hield Marieke haar TED talk. Het publiek vond haar verhaal prachtig. Evenals de burgemeester van Kerkrade die haar een paar dagen tevoren een enthousiaste brief had geschreven.

Bij TEDxYouth kwam Marieke een andere creatieve geest tegen: Kim Ravers van Custom HeArtWork. Marieke was onder de indruk van de prachtige visual die Kim van TEDxYouth 2011 maakte. En wat doet Marieke dan? Dan komt ze in actie! In dit geval ook een beetje voor haar broertje, die erg van tekenen houdt.

Lees verder op het blog van TEDxYouth @Amsterdam, via deze link.